Stel je voor dat je de "dokter" bent van een waterzuiveringsinstallatie, met de taak om de gezondheid van elke druppel die er doorheen stroomt te diagnosticeren. De waterkwaliteit heeft direct invloed op de productie-efficiëntie, de levensduur van de apparatuur en de naleving van de milieuvoorschriften. Wanneer je te maken hebt met twee kritieke indicatoren in industriële waterbehandeling—geleidbaarheid en Total Dissolved Solids (TDS)—hoe kies je dan de juiste "verkenner"? Geleidbaarheidssensoren en TDS-meters lijken misschien op elkaar, maar elk heeft unieke sterke punten.
In industriële omgevingen is waterkwaliteit van het grootste belang. Geleidbaarheid en TDS dienen als twee spiegels die verschillende chemische kenmerken weerspiegelen.
Geleidbaarheid meet het vermogen van water om elektriciteit te geleiden. Hoe meer geladen ionen (van opgeloste zouten, zuren of basen) aanwezig zijn, hoe hoger de geleidbaarheid. Het is een directe indicator van het ionengehalte.
TDS (Total Dissolved Solids) omvat alle opgeloste stoffen—zowel ionisch (bijv. zouten) als niet-ionisch (bijv. organische verbindingen). Het biedt een uitgebreide meting van het totale opgeloste gehalte.
Hoewel ze gerelateerd zijn, verschillen deze meetwaarden in focus. Geleidbaarheid richt zich op ionen, terwijl TDS rekening houdt met alle opgeloste stoffen. Het begrijpen van dit onderscheid is essentieel voor het selecteren van de juiste testmethode.
Geleidbaarheidssensoren werken als "röntgenfoto's" en onthullen de onzichtbare wereld van opgeloste ionen. Ze meten de stroomoverdracht door water, die direct correleert met de ionenconcentratie. Eenheden zoals µS/cm (microsiemens per centimeter) kwantificeren deze eigenschap—hogere waarden duiden op meer ionen.
Industrieën vertrouwen op geleidbaarheid voor:
Beperkingen: Kan geen specifieke ionen of niet-ionische verbindingen identificeren.
TDS-meters schatten de totale opgeloste stoffen door de geleidbaarheid te meten en omrekeningsfactoren toe te passen. Ze vangen zowel ionische als niet-ionische stoffen op en bieden een bredere zuiverheidsbeoordeling.
Belangrijke industriële toepassingen zijn onder meer:
Beperkingen: Biedt schattingen, geen gedetailleerde chemische uitsplitsingen.
| Meetwaarde | Focus | Meting | Het meest geschikt voor |
|---|---|---|---|
| Geleidbaarheid | Ionengehalte | Direct (µS/cm) | Ion-gevoelige processen |
| TDS | Alle opgeloste stoffen | Afgeleid (ppm) | Algemene zuiverheidsbeoordeling |
Online systemen:
Draagbare meters:
De keuze tussen geleidbaarheidssensoren en TDS-meters hangt af van de specifieke operationele behoeften. Geleidbaarheid blinkt uit in ion-gerichte toepassingen, terwijl TDS een holistische zuiverheidsopname biedt. Samen vormen ze een robuust kader voor industrieel waterbeheer.
Stel je voor dat je de "dokter" bent van een waterzuiveringsinstallatie, met de taak om de gezondheid van elke druppel die er doorheen stroomt te diagnosticeren. De waterkwaliteit heeft direct invloed op de productie-efficiëntie, de levensduur van de apparatuur en de naleving van de milieuvoorschriften. Wanneer je te maken hebt met twee kritieke indicatoren in industriële waterbehandeling—geleidbaarheid en Total Dissolved Solids (TDS)—hoe kies je dan de juiste "verkenner"? Geleidbaarheidssensoren en TDS-meters lijken misschien op elkaar, maar elk heeft unieke sterke punten.
In industriële omgevingen is waterkwaliteit van het grootste belang. Geleidbaarheid en TDS dienen als twee spiegels die verschillende chemische kenmerken weerspiegelen.
Geleidbaarheid meet het vermogen van water om elektriciteit te geleiden. Hoe meer geladen ionen (van opgeloste zouten, zuren of basen) aanwezig zijn, hoe hoger de geleidbaarheid. Het is een directe indicator van het ionengehalte.
TDS (Total Dissolved Solids) omvat alle opgeloste stoffen—zowel ionisch (bijv. zouten) als niet-ionisch (bijv. organische verbindingen). Het biedt een uitgebreide meting van het totale opgeloste gehalte.
Hoewel ze gerelateerd zijn, verschillen deze meetwaarden in focus. Geleidbaarheid richt zich op ionen, terwijl TDS rekening houdt met alle opgeloste stoffen. Het begrijpen van dit onderscheid is essentieel voor het selecteren van de juiste testmethode.
Geleidbaarheidssensoren werken als "röntgenfoto's" en onthullen de onzichtbare wereld van opgeloste ionen. Ze meten de stroomoverdracht door water, die direct correleert met de ionenconcentratie. Eenheden zoals µS/cm (microsiemens per centimeter) kwantificeren deze eigenschap—hogere waarden duiden op meer ionen.
Industrieën vertrouwen op geleidbaarheid voor:
Beperkingen: Kan geen specifieke ionen of niet-ionische verbindingen identificeren.
TDS-meters schatten de totale opgeloste stoffen door de geleidbaarheid te meten en omrekeningsfactoren toe te passen. Ze vangen zowel ionische als niet-ionische stoffen op en bieden een bredere zuiverheidsbeoordeling.
Belangrijke industriële toepassingen zijn onder meer:
Beperkingen: Biedt schattingen, geen gedetailleerde chemische uitsplitsingen.
| Meetwaarde | Focus | Meting | Het meest geschikt voor |
|---|---|---|---|
| Geleidbaarheid | Ionengehalte | Direct (µS/cm) | Ion-gevoelige processen |
| TDS | Alle opgeloste stoffen | Afgeleid (ppm) | Algemene zuiverheidsbeoordeling |
Online systemen:
Draagbare meters:
De keuze tussen geleidbaarheidssensoren en TDS-meters hangt af van de specifieke operationele behoeften. Geleidbaarheid blinkt uit in ion-gerichte toepassingen, terwijl TDS een holistische zuiverheidsopname biedt. Samen vormen ze een robuust kader voor industrieel waterbeheer.